Een ervaring van syncreatie

Het is een opportuniteit, als je boek net uitgebracht is, om daar iets mee te doen op de boekenbeurs. Ja, natuurlijk: laat ons ‘Van zondebok naar zebra’ nog meer in de wereld zetten. En dan graag Walk your Talk, dus ik zocht naar meerstemmigheid. Niet ik die vertel over mijn boek, maar wel ode brengen aan mijn mentoren, dat spreekt voor zich, dus Arnold Mindell en Myrna Lewis noemen en hun verhaal vertellen. En ook een focus kiezen: het samenwerken met en onder vrouwen en het vrouwelijke als minderheidsstem wilde ik hier graag neerzetten. Dus ik belde Tamara en vroeg haar om vanuit She&Company mij te interviewen en het geheel mee te dragen. En ik mailde Carine Van Hee met een zot idee. En die zei Yes. Carine interviewde mij deze zomer voor haar kunstproject ‘Vrouwen met vleugels’. Op de boekenbeurs ving zij in kleur het gesprek op doek. Een prachtig resultaat leverde dat op, al die stemmen en de verbeelding aan het werk!

Hieronder volgt een fotoverhaal:

zebra foto 1

In de auto las ik een SMSje van Veerle, Deep Democracy-fan: “Fanny, je zit gesqueezed tussen Van Grieken en Jambon”, -slik, oei-. Ik had daar vooraf helemaal niet bij stilgestaan. Moet het ons beïnvloeden? Nee, toch, we nemen vol zelfvertrouwen over ons verhaal the stage!

zebra foto 2

Wij, dat zijn Carine, Tamara en Fanny. Vrouwen wiens leven kruist op het snijvlak van het vrouwelijke stem geven in de wereld. We kiezen vandaag deze invalshoek om het over Deep Democracy te hebben.

zebra foto 3

Startend met een wit doek. Carine heel letterlijk. En Tamara en ikzelf op de sofa figuurlijk, want deze setting is toch wel wat ongewoon en brengt ons wat van ons stuk: lawaai, in-en-uitgeloop. Hoe gaan we hier ‘holding space’ doen? -een veilige ruimte creëren om te zeggen wat moet gezegd worden.

zebra foto 4

Eerst vertel ik over Deep Democracy: het hele idee in 15’, wat een uitdaging! ’s Morgens had ik in een procesbegeleiding al hetzelfde gedaan en toch vertelde ik nu weer andere zaken. Ik betrapte mezelf erop vooraf in de academische toon erover te vertellen. Gelukkig hadden we daarna een gesprek met meer verhaal. Want verhalen die spreken tot het hart en niet alleen tot het hoofd. Met het gemengd publiek dat we hadden bleek echter achteraf dat beiden zeer gesmaakt werden. Of hoe je intuïtief je aanpast aan de omgeving waar geleerd wil worden.

zebra foto 5

En hoe het samenspel tussen stemmen ook zorgt voor net dat tikkeltje meer geïnspireerd spreken. Dankzij de levendige verhalen van Tamara over mannen en vrouwen die haar aanspreken over hoe ze zich voelen bij M/V in team, kan ik veel concreter vertellen hoe we met Deep Democracy aan de slag gaan in de praktijk. Dankje, Tamara! – en we gaan dit XL verderzetten in de trainingen die we samen gaan geven.

zebra foto 6

En dan doen we iets wat blijkbaar niet vaak gebeurt: we zoeken de interactie met het publiek op. Mijn uitgeefster houdt even haar hart vast, nu zal iedereen gaan lopen. Maar niets is minder waar, er volgen mooie verhalen en uitnodigende vragen waarbij Farida meteen de spits afbijt! Blijkbaar zijn we er toch in geslaagd, dankzij het verbinden, om ruimte te maken voor deze andere stemmen! Stemming: blij!

zebra foto 7

Terwijl dit zich allemaal afspeelt vangt Carine de kleuren op het doek.

zebra foto 8

En dan gebeurt er iets magisch, dat we pas achteraf beseffen. Carine vertelt op het einde wat het verhaal is dat ze in beeld bracht. Het vertrekt vanuit paars, vanuit de eigenheid vanwaaruit iedereen spreekt en die felle kleuren zwermen uit en raken aan andere tegenstemmen, waar zonder oordeel naar geluisterd wordt. Mooi! Verbluffend!

En nog eens zo bijzonder als ik daarna met Carine deel dat paars voor mij ook een bijzondere kleur is, het zit niet voor niets in het logo van Goesthing en komt op zoveel manieren terug in mijn leven. En Carine vertelt dat ze aanvankelijk paars niet eens als kleur had uitgeschonken, maar halverwege even ging ‘voelen’ wat er nog ontbrak aan haar schilderij en toen het paars centraal zetten. Magisch, toch?

zebra foto 9

En hierbij stopte ons wonderlijke namiddag niet. Terwijl we daar zo over zaten te praten, ging het schilderij op wandel. Niet met Carine zoals je op de foto ziet, maar opeens was het weg op de plek nog geen 3m van ons vandaan waar het lag te drogen. Paniek even… En na 15’ vonden we het terug. Het lag daar en iemand dacht ‘opruimen’. Jammer genoeg veroorzaakte die schade aan het schilderij. Carine zei “het moet zo zijn” en laat ons hopen dat het gewoon een deel van het verhaal kan worden in dit prachtige kunstwerk. Dankje, dames voor de mooie syncreatie!