‘Verlangen naar verbinding’ van Brené Brown

Boekbespreking

9200000085153665.jpgZelden las ik een boek dat vanaf pagina 1 over mij leek te gaan. Ik had dus een diepgaande verbinding met dit boek. En synchroniciteit treft me altijd: ik las dit boek op weg naar London en mijn vriendin Trupti, die me uitnodigde bij haar te verblijven tijdens de Deep Democracyworkshop die ik daar gaf, was net hetzelfde boek aan het lezen. Voortaan ontmoeten we elkaar dus ‘in de wildernis’.

In het Engels is de titel van het boek ‘Braving the wilderness’ wat ik eigenlijk een nog krachtiger titel vind. Brené Brown vertelt in dit boek hoe zij in haar leven en werk omgaat met de volgende paradox die ze leerde van Maya Angelou: “Je bent pas vrij als je je realiseert dat je nergens bij hoort – dat je overal bij hoort – op geen enkele plek.”

En het komt erop neer dat we daar, buiten, dapper op onszelf moeten kunnen leven in de wildernis, meer nog dat we de wildernis worden. Dat we leren te leven vanuit ons wilde hart i.p.v. te leven vanuit pijn. Brené Brown definieert de wildernis zo: “Zo bij jezelf horen dat je bereid bent alleen te staan is een wildernis, een ongetemde, onvoorspelbare plek van afzondering en zoeken.”

Ik deel met jullie als smaakmaker voor dit boek enkele zinnen die mij bijzonder troffen, ook al omdat ze zo’n mooie connectie maken met het Deep Democracywerk.

  • “Hoezeer we ook worden gescheiden door wat we denken en geloven, we maken deel uit van hetzelfde spirituele verhaal.” Ook in Deep Democracy – en zeker in level 4 leer je daar meer over – vertrekken we van dit idee dat ik en jij en verbonden zijn, dat wij niet alleen in de wereld maar de wereld zijn.
  • “Verbinding met de mensheid als geheel geeft mensen meer vrijheid om hun individualiteit te uiten zonder dat ze bang hoeven te zijn dat ze het erbijhoren in gevaar brengen.” Dit is vaak de grootste angst als we met mensen bv. gaan Pijlen Gooien: komt dit nog wel goed? Mag je zo’n dingen tegen elkaar zeggen? Een enkeling ervaart het als bevrijdend, maar de meeste mensen zijn heel erg bang om te zeggen wat gezegd moet worden. En dus conformeren we, kroppen we op, vermijden we… en dat zorgt pijnlijk genoeg net voor verwijdering en soms breuken tussen mensen. Durven de spanning en het conflict aangaan, is zorg dragen voor verbinding.
  • “In plaats van wilde en innovatieve ideeën op te werpen die in potentie alles zouden kunnen veranderen, blijven we stil en klein in onze bunkers en luid in onze echokamers.” En dat terwijl de wereld nood heeft aan creativiteit en innovatie. Door gespreksrituelen als het Gesprek op voeten, de Let’s talk of Pijlen gooien, ontstaat een kans om via verschil en onenigheid te komen tot iets nieuws en creatiefs.