Boekbespreking: Niemand zal slapen vannacht van Rachida Aziz

Waarom dit boek me vooral zal bijblijven is omwille van Rachida’s harde maar eerlijk stelling aan het einde: ik stop de dialoog. Dit doet me verdriet. Ik hou van de dialoog en zeker met haar. Het verbaasd me niet, want ik hoor het de laatste tijd wel meer: de moeheid om steeds die witte mensen te moeten opvoeden. Tijd voor ons witte mensen om ons eigen ‘huiswerk’ te doen? Haar boek lezen is al een eerste stap.

In haar boek legt ze hoofdstuk na hoofdstuk de puzzel van waarom zij tot deze boude stelling komt. Het is een verhaal van niet erkende privileges, van niet gehoorde kennis, van rauwe ervaringen van vooroordelen en discriminatie, van uitputting omdat het maar blijft duren.

Ik waardeer in het boek haar eerlijkheid en haar degelijkheid in het aanreiken van andere bronnen en perspectieven. Sommige kende ik al, anderen waren nieuw voor mij en hebben me ook weer aan het denken gezet.

Dankje dus Rachida, voor deze vorm van dialoog, éénrichting weliswaar via je boek, maar je stem klinkt door in de dialogen die ik met anderen erover heb.

> Meer info op de website van EPO

“De opslagruimte van de grote emancipatiestrijden van de voorbije tweehonderd jaar staat vol lege dozen.” – Rachida Aziz